Archive for the ‘Άλογα’ Category

Άλογα και συναισθήματα

Posted: 14 Φεβρουαρίου 2016 in Άλογα

alogo-paidi-anthroposΤα άλογα είναι σε θέση να διακρίνουν ανάμεσα σε χαρούμενα και θυμωμένα πρόσωπα ανθρώπων, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, που για πρώτη φορά επιβεβαιώνει ότι τα εν λόγω ζώα αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα συναισθήματα (μερικά τουλάχιστον από αυτά).

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Σάσεξ, με (περισσότερα…)

Η σχέση του με τον άνθρωπο σχεδόν ιδανική… Ο χαρακτήρας του αποτέλεσμα της όποιας επικοινωνίας με τον άνθρωπο… «Μιλάει» με τα μάτια και «επιθυμία του» να μην κουράζει όσους το κουράζουν.

Ο λόγος για το Γιοργαλίδικο Άλογο. Ένας πραγματικός εργάτης, σύντροφος και φίλος όλων όσων προστατεύουν και συντηρούν τη συγκεκριμένη ράτσα αλόγων. Το άλογο της Κρήτης που θεωρείται μάλιστα ίσως η πλέον αρχαία Ευρωπαϊκή φυλή αλόγου χρονολογείται από την Προμινωϊκή Εποχή.

Γνωστό ως Άλογο της Μεσσαράς, το Γεωργαλίδικο ή Γιοργαλίδικο ή Κρητικό Άλογο είναι καθαρή ράτσα που ζει μόνο στη μεγαλόνησο εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Δεν θυμίζει σε τίποτα την εντυπωσιακή παρουσία ενός αραβικού αλόγου όμως θεωρείται ως το πιο δυνατό, ευαίσθητο, καλού χαρακτήρα και πανέξυπνο άλογο που όμως δεν δέχεται -όπως αναφέρουν ιδιοκτήτες αυτής της ράτσας- και πολλά -πολλά. Είναι σχετικά μικρόσωμο, από 1,40 έως 160 ύψος, αρκετά μυώδες, με λεπτό κεφάλι και πόδια.

Ίππος κατοικίδιος, σε χρώματα κυρίως σκούρο καφέ και γκρίζο, αποτελεί μια αυτόχθονη ράτσα κατοικίδιου αλόγου της Κρήτης, που δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο. Η φυλή αυτή υπάρχει στο νησί από την προ και Μινωϊκή εποχή, καθώς έχει βρεθεί σκελετός αλόγου της ίδιας ράτσας σε ανασκαφές και θεωρείται η αρχαιότερη στην Ευρώπη. Όσοι ασχολούνται με την εκτροφή του Γιοργαλίδικου Αλόγου έχουν ακούσει θεωρίες που λένε πως το άλογο αυτό ήρθε από την Αίγυπτο στην Κρήτη ή άλλες που το θέλουν να κατάγεται από τη ράτσα Tarpen της Ρωσίας. Στα χρόνια των κατακτητών που πέρασαν από το νησί, ορισμένοι προσπάθησαν να το ζευγαρώσουν με αράβικα άλογα για να προσδώσουν κυρίως στην εμφάνιση του.

Από ειδικούς του χώρου των αλόγων μαθαίνουμε τα εξής: «H φυλή της Kρήτης έχει ύψος 1,35 – 1,45 μ. H κεφαλή είναι λεπτή και εκφραστική, η μετωπορρινική γραμμή ευθεία, ο λαιμός αδύνατος, το σώμα στενό, η γραμμή της ράχης ευθεία, τα καπούλια αποστρογγυλευμένα, οι μηροί εσφιγμένοι, η κοιλία λαγωνικού (μικρή περιφέρεια). H χαίτη είναι άφθονη και η ουρά πολύ μακριά, αλλά κόβεται σε μικρή ηλικία. Tα άκρα είναι λεπτά και, σε σχέση με το σώμα, μακριά. Oι κυριότεροι χρωματισμοί είναι ο μέλας, ο καστανός, ο ορφνός, ο φαιός και ο ερυθρόφαιος (κόκκινες τρίχες ανάμεσα στις ψαρές). Oι οπλές είναι σκληρές μαύρου χρώματος. Iδιαίτερα χαρακτηριστικά (άσπρα σημάδια στο μέτωπο και στα πόδια) δεν εμφανίζονται, σπάνια εμφανίζεται ανθυλλίς (μικρό λευκό σημάδι στο μέτωπο). Eίναι πιθανόν η φυλή να έχει υποστεί βελτίωση, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας με άλογα ανατολικού αίματος».

Το σίγουρο είναι πως στην Μινωική περίοδο, το Γιοργαλίδικο άλογο λατρεύτηκε για το χαρακτήρα του την εργατικότητα και την αποδότικότητα του. Υπάρχουν δε παραστάσεις του σε γλυπτά και νομίσματα της περιόδου εκείνης. Ως τόπος της ακμής του, σε επίπεδο παρουσίας και εκτροφής, αφορά στην πεδιάδα της Μεσσαράς στο Ηράκλειο, σε έναν τόπο όπου νοτίως η πεδιάδα προστατεύεται από τα εντυπωσιακά και αρχαίγονα Αστερούσια Όρη και δυτικά από την εντυπωσιακή ακτογραμμή, η οποία δημιουργούσε ένα τείχος προστασίας, όριο της φύσης για να «εγκλωβίζει» την πανίδα της περιοχής. Για τον λόγο αυτό στην Κρήτη το Γιοργαλίδικο άλογο το ονομάζουν και ως άλογο της Μεσαράς.

Πιο είναι το στοιχείο, το χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί το Άλογο της Κρήτης από τα άλλα;

Ο καλπασμός… Η μοναδική τεχνική καλπασμού που ορίζεται και ως τριποδισμός, που τα κάνει να έχουν σταθερότητα, ταχύτητα και εντυπωσιακή παρουσία κατά την κίνηση τους. Καλπασμός που εξελίχθηκε μέσα στους αιώνες για να βοηθήσει το άλογο να ανεβαίνει στα πλαϊνά των Κρητικών βουνών, να προχωράει με ταχύτητα σε δύσβατους δρόμους προσφέροντας παράλληλα ασφάλεια στον αναβάτη του με ή χωρίς τη σέλα.

Την εποχή της τουρκοκρατίας οι Τούρκοι ονόμαζαν το περπάτημα του ως Rah-Van που σημαίνει Αραβάνι… αυτός δηλαδή που βαδίζει πλαγίως. Το Γιοργαλίδικο Άλογο όταν περπατάει σηκώνει τα δύο δεξιά και κατόπιν τα δύο αριστερά πόδια του. Η συγκεκριμένη τακτική βαδίσματος και καλπασμού είναι πολύ ασφαλής όχι μόνο για το άλογο αλλά και για τον αναβάτη, διότι δε δέχεται πολλούς κραδασμούς στο σώμα του. Λέγεται πως η μεγάλη αντοχή του Γιοργαλίδικου Αλόγου οφείλεται στον τρόπο που βαδίζει και καλπάζει. Ήταν δε τόσο γνωστή η αντοχή του, που κατά τη διάρκεια του πολέμου εκεί στα βουνά της Αλβανίας το είχαν μεταφέρει για να προσφέρει τις «υπηρεσίες του» στους αγωνιστές του ΟΧΙ του 1940.

Σήμερα πια το Γιοργαλίδικο Άλογο, δε χρησιμοποιείται για εργασίες παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις. Κυρίως είναι άλογο συντροφιάς, επιδείξεων που όμως ο βασικός στόχος, το κυρίαρχο στοιχείο για την κτήση του από τους Κρητικούς, είναι η διατήρηση της ράτσας. Πριν χρόνια ο πληθυσμός των αλόγων είχε μειωθεί σημαντικά… Σήμερα όμως πρέπει να ξεπερνούν τα 1300 άλογα.

Κάθε χρόνο, κυρίως την πρώτη Κυριακή μετά τον δεκαπενταύγουστο, σε διάφορες γωνιές του νησιού οργανώνονται επιδείξεις για τη συγκεκριμένη ράτσα, οι οποίες συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου ντόπιους, Έλληνες και ξένους.

Ο Ιππικός Σύλλογος Νομού Ρεθύμνης «Άγιος Γεώργιος διοργανώνει επίδειξη Γιωργαλίδικων Αλόγων την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου στις 11.00 το πρωί στον Άγιο Ανδρέα της τοπικής κοινότητας Γωνιάς του τέως Δήμου Νικηφόρου Φωκά.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Στην καθημερινή τους ζωή ανεβαίνουν τον προσωπικό τους «Γολγοθά», αφού διάφορα κινητικά, νοητικά, συναισθηματικά ή άλλα προβλήματα τούς στερούν μικρές στιγμές χαράς, από αυτές που για όλους τους υπόλοιπους θεωρούνται αυτονόητες.
    Ωστόσο, άτομα με εγκεφαλική παράλυση, ημιπληγίες, αυτισμό, ψυχολογικά και ψυχιατρικά νοσήματα, σύνδρομο Down, δυσλεξία και άλλες τόσες παθήσεις έχουν πλέον βρει έναν σημαντικό σύμμαχο και φίλο στα προβλήματά τους, το άλογο.
    Η θεραπευτική ιππασία- περί ης ο λόγος- είναι μια εναλλακτική μορφή αποκατάστασης, που χρησιμοποιώντας το άλογο ως μέσο θεραπείας δημιουργεί μοναδικά οφέλη στα άτομα με αναπηρία. Ένα τέτοιο Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας, το δεύτερο στην Ελλάδα, λειτουργεί εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια στο Σκοπό του δήμου Εμμανουήλ Παπά, στις Σέρρες.
    Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ειδικευμένη στην ιπποθεραπεία φυσιοθεραπεύτρια και προπονήτρια στο Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας Σερρών (ΚΕΘΙΣ), Μαρία Λίγγα, «πρωταγωνιστής» στην όλη προσπάθεια είναι το άλογο.
    «Μέσω της κίνησής του, μεταφέρει, νευρομυικά, στον αναβάτη με αναπηρία, φυσιολογικά πρότυπα βάδισης. Βελτιώνεται ο συντονισμός των κινήσεων, η ισορροπία, ο μυϊκός τόνος και η ψυχολογία του αναβάτη. Εμείς, στο Κέντρο μας, πλησιάσαμε τη φύση και το άλογο, γιατί με την ιππασία εναρμονίζονται σώμα, ψυχή και μυαλό», τονίζει η κ. Λίγγα, η οποία έχει ειδικευτεί επίσης στη νευροεξελεγκτική αγωγή και τον αυτισμό στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.
    Το σωματείο του ΚΕΘΙΣ ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2005, ενώ έλαβε «σάρκα και οστά» το Σεπτέμβριο του 2007. Στόχος του ήταν και παραμένει η βελτίωση της υγείας των ατόμων με φυσική, συναισθηματική ή νοητική διαταραχή.
    Η θεραπευτική ιππασία ή ιπποθεραπεία, είναι η πρώτη μορφή θεραπείας με ζώα, που άρχισε να εφαρμόζεται άτυπα στην Ελλάδα από το 1983, όταν ξεκίνησε η λειτουργία του Συνδέσμου Θεραπευτικής Ιππασίας, που το 2004 ανέπτυξε το πρώτο Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας στο Γουδί.
    Ο πρωταρχικός σκοπός της θεραπευτικής ιππασίας είναι να δοθεί η ευκαιρία για ιππασία σε ανάπηρα άτομα, που θα μπορούσαν να ωφεληθούν γενικά από αυτήν. Ενδείκνυται για κάθε ηλικίας άτομα με κινητικά νοητικά και συναισθηματικά προβλήματα, με εγκεφαλικά, ημιπληγίες, εγκεφαλική παράλυση, αυτισμό, ψυχολογικά και ψυχιατρικά νοσήματα, σύνδρομο Down, δυσλεξία κ.ά. Συμβάλλει στην πρόοδο, την αποκατάσταση και την κοινωνικοποίηση του ασθενούς.
    Το Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας Σερρών, όταν πρωτοξεκίνησε εξυπηρετούσε μόνο τέσσερα άτομα με κινητικά και νοητικά προβλήματα. Σήμερα, εξυπηρετεί 40 άτομα εβδομαδιαίως από όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Έχει στο δυναμικό του οχτώ υπέροχα, όπως λένε οι εκπαιδευτές, άλογα, ενώ αριθμεί περισσότερα από 150 μέλη-εθελοντές, που στηρίζουν την όλη προσπάθεια.
    Το ΚΕΘΙΣ συμμετείχε το 2007 στους Αγώνες Special Olympics της Κίνας, κατακτώντας τέσσερα χάλκινα μετάλλια, ενώ θα συμμετάσχει ενεργά και στους φετινούς Αγώνες Special Olympics της Αθήνας.
    «Έχει στόχο (το Κέντρο) τη μη κερδοσκοπική, φιλανθρωπική και εθελοντική προσφορά κάθε δυνατής βοήθειας, δυνατοτήτων, ευκαιριών και μέσων για ιππασία σε άτομα με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα και το Εξωτερικό», τονίζει η κ. Λίγγα.
    Το ιδιαίτερο στο ΚΕΘΙΣ είναι ότι διαθέτει ένα υπερσύγχρονο κτίριο κλειστού στίβου, στο οποίο οι θεραπείες γίνονται, ακόμη και όταν οι καιρικές συνθήκες δεν είναι καλές. Παράλληλα, διαθέτει μια αποθήκη εξοπλισμού και ζωοτροφών, έναν χώρο αναμονής φίλων και συνοδών, στίβο προδιαγραφών, περίφραξη κι ένα μίνι ζωολογικό καταυλισμό κατοικίδιων.
    «Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας μας, νιώθουμε αρκετά περήφανοι για τα αποτελέσματα της θεραπευτικής ιππασίας που παρέχουμε. Άτομα με κινητικά προβλήματα (εγκεφαλική παράλυση, σκλήρυνση κατά πλάκας, παθήσεις κεντρικού νευρικού συστήματος), άτομα με νοητική υστέρηση και αυτισμό έχουν δει ευεργετικά αποτελέσματα στην καλυτέρευση της υγείας τους», αναφέρει η κ. Λίγγα, η οποία συγκινείται, όταν θυμάται την περίπτωση 12χρονης, η οποία υπέστη δύο εγκεφαλικά και με τη βοήθεια των γιατρών της, εντατική θεραπεία, αλλά και «σύμμαχο» στην όλη προσπάθεια τη θεραπευτική ιππασία, κατάφερε να πετάξει το αναπηρικό καροτσάκι και να περπατήσει.
    Η θεραπευτική ιππασία περικλείει διαφορετικές δραστηριότητες. Την ιπποθεραπεία, την ιππασία σαν σπορ, τη θεραπευτική εκπαιδευτική ιππασία, την ιππική δεξιοτεχνία, το άλμα και την οδήγηση. Αυτές οι δραστηριότητες δίνουν καθορισμένα κοινά οφέλη, ενώ η κάθε μια έχει μοναδικά πλεονεκτήματα ως συγκεκριμένη δραστηριότητα. Οι συντελεστές της θεραπευτικής ιππασίας είναι ο εκπαιδευτής, ο θεραπευτής, ο οδηγός και οι πλαϊνοί βοηθοί, ενώ η κάθε θεραπεία έχει διάρκεια μισής ώρας.
    Από χθες έως και την Κυριακή, στο ΚΕΘΙΣ πραγματοποιείται σεμινάριο θεραπευτικής ιππασίας, μέθοδος εκπαίδευσης και θεραπείας ατόμων με αυτισμό, νοητική υστέρηση, ψυχικά νοσήματα και άλλες διαταραχές.
    Απευθύνεται σε φύσιο/έργο/λογοθεραπευτές, καθηγητές φυσικής αγωγής, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, ειδικούς παιδαγωγούς, που είναι κάτοχοι αναγνωρισμένων αντίστοιχων πτυχίων.
    Επιστημονικά υπεύθυνη του σεμιναρίου είναι η Γκουντούλα Χάουζερ (Gundula Hauser), πρώην πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεραπευτικής Ιππασίας (FRDI).

(της Α. Ταπάσκου)

>

Μια φορά και έναν καιρό, όταν το φεγγάρι ασήμωνε τον ουρανό, κι έκανε να λάμπουν τα νερά της θάλασσας, τέσσερα κατάλευκα άλογα κατέβαιναν, καλπάζοντας, μια μεγάλη πλαγιά όπου απλωνόταν η φάρμα μέσα στην οποία ζούσαν, κάπου στην μακρινή Αριζόνα. Ανάμεσα στα δύο μεγάλα δέντρα, μια αιώρα κουνιόταν από το ελαφρό, αεράκι.

Η Ναντίνα, ένα κατάξανθο κοριτσάκι, περίμενε, κρατώντας στα χέρια της τέσσερεις μεγάλους κολλιέδες με πολύχρωμες χάντρες. Στο δυνατό χλιμίντρισμα των αλόγων, χαμογέλασε. Επιτέλους έφτασαν, σιγοψιθύρισε.

Εκείνα, φτάνοντας και κουνώντας τις φουντωτές ουρές τους, άνοιξαν τα στόματα τους και έφαγαν με λαιμαργία την ζαχαρίτσα που τα φίλεψε η Ναντίνα και σιωπηλά κατέβασαν το κεφάλι για να τους φορέσει τους κολλιέδες. Μια ελαφριά ποτιστική βροχούλα που είχε αρχίσει νωρίτερα, αργά και σταθερά ολοένα και δυνάμωνε. Το κορίτσι, γρήγορα γρήγορα οδήγησε τα άλογα στο στάβλο, έκλεισε την πόρτα και τα καληνύχτισε.

Πέρα μακριά στον ορίζοντα, φάνηκαν μέσα από την βροχή μια σειρά από φώτα.

          – Έρχεται το βαπόρι. Μου φέρνει τον πατέρα!

Φώναξε δυνατά από χαρά και χωρίς να χάσει καιρό, πήρε μια ομπρέλα κι έτρεξε για την προκυμαία.

Η βροχή δυνάμωνε όλο και πιο πολύ μα η Ναντίνα δεν έκανε καμία προσπάθεια να προφυλαχτεί από την δυνατή βροχή. Κοιτούσε με αγωνία τον συνωστισμό του καταστρώματος. Νάτος!! Τον ξεχώρισε μετά από πολλή προσπάθεια. Κι εκείνος όμως μέσα στην λαχτάρα του να συναντήσει την κόρη του, την ξεχώρισε μέσα στο πλήθος που περίμενε στην αποβάθρα. Όταν κατέβηκε από το πλοίο σφιχταγκαλιάστηκαν και πιασμένοι χέρι-χέρι έφτασαν στο ράντσο τους. Η ώρα ήταν ήδη πολύ περασμένη και έπεσαν να κοιμηθούν.

Η μέρα ξημέρωσε χαρούμενη σαν την μικρή Ναντίνα και τον κυρ-Μηνά, τον πατέρα της. Στο ράντσο που έμεναν υπήρχαν πολλά άλογα, κι έτσι η μέρα έφευγε πολύ γρήγορα και όμορφα, ταΐζοντας και ιππεύοντάς τα. Πολλές φορές η Ναντίνα τραβούσε τα χαλινάρια στο μικρότερο άλογο, τον Αετό, και βιαζόταν να φύγει καλπάζοντας στην απέραντη έκταση.

Στο βάθος του ράντσου υπήρχε μια λίμνη. Εκεί πότιζε τον Αετό η Ναντίνα και καθόταν ώρες ατελείωτες παίζοντας μελωδικά τραγούδια με μια μικρή σάλπιγγα που της είχε κάνει δώρο ο πατέρας της. Έπαιζε τόσο όμορφα και γλυκά που τα πουλιά σταματούσαν το κελάηδισμα τους και ο Αετός δάκρυζε.

          – Το άλογο μου κλαίει; Παραξενευόταν η μικρούλα.

Μια μέρα κάνοντας την συνηθισμένη βόλτα στην λίμνη και σαλπίζοντας τα αγαπημένα της τραγούδια γύρισε να δει τον Αετό. Αυτό που αντίκριζαν τα μάτια της δεν το πίστευε! Το άλογο είχε καθίσει δίπλα της και χοντρά δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του όπου έπεφταν στην γη. Εκεί που έπεφταν τα δάκρυα φύτρωναν ολόδροσα λουλούδια ανάμεσα σε ολόλευκα μεγάλα βότσαλα. Το μικρό κορίτσι τα έχασε! Πλησίασε τον Αετό, τον χάιδεψε, τον φίλησε και τότε εκείνο με ανθρώπινη φωνή της είπε:

         – Να ήξερες, αγαπημένη μου Ναντίνα πόσα χρόνια περίμενα αυτήν την στιγμή. Σε παρακαλώ, κόψε και δώσε μου να φάω αυτά τα λουλούδια και ύστερα πάρε τα βότσαλα και ρίξε τα μέσα στην λίμνη και περίμενε να δεις τι θα γίνει.

Η Ναντίνα έκανε ότι της είπε το άλογό της. Και τότε μια μεγάλη λάμψη γέμισε τον ορίζοντα, το άλογο έγινε ένα πανέμορφο βασιλόπουλο. Τα νερά της λίμνης αναταράχτηκαν κι ένα δυνατό βουητό ακούστηκε. Ένα μεγαλοπρεπέστατο παλάτι παρουσιάστηκε στην μέση της λίμνης και στρατιώτες με χρυσοκόκκινες στολές, ασπίδες και σπαθιά να το φρουρούν ολόγυρα.

Η Ναντίνα δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Το βασιλόπουλο την αγκάλιασε, την οδήγησε μέσα στο παλάτι, στον βασιλιά πατέρα του και της διηγήθηκε την ιστορία με τα κακά μάγια, την υπομονή της, την αγάπη της και ιδίως την τύχη που είχε ώστε να βρεθεί η σάλπιγγα, που με το μελωδικό σάλπισμά της έκαναν τα δάκρυα να κυλήσουν από τα μάτια του κι έτσι να λυθούν τα μάγια.

Ο βασιλιάς συγκινημένος του έδωσε την ευχή του να ανέβει στον θρόνο, και να κυβερνήσει. Του είπε επίσης με πόση σύνεση, καλοσύνη και αγάπη πρέπει να φερθεί στον λαό της χώρας του, και φυσικά δέχτηκε την Ναντίνα να γίνει η μελλοντική βασίλισσα του θρόνου. Οι γάμοι έγιναν μέσα σε μια λαμπρή τελετή και το ευτυχισμένο ζευγάρι καβάλησε ένα ολόλευκο άλογο και τρέχοντας σαν τον άνεμο χάθηκαν στο βάθος του ορίζοντα.

Ξαφνικά ένα δυνατό χλιμίντρισμα ξύπνησε την Ναντίνα.

        – Θεέ μου! Όνειρο ήταν;

Η μικρή τεντώθηκε, σηκώθηκε, ετοιμάστηκε.

Τι περίεργο όνειρο! Σε όποιον και να το έλεγε θα την κορόιδευε… Τ άλογα δεν δακρύζουν… Αυτή όμως, ήταν σχεδόν σίγουρη! Μπορεί ο βασιλιάς της να ήταν ψεύτικος σαν όνειρο, όχι όμως και τα δάκρυα του αλόγου…

Μια καινούρια μέρα ξεκινούσε και εκείνη την μέρα είχαν πολύ δουλειά στο ράντσο!  Η Ναντίνα κοίταξε πέρα στο λιβάδι. Και τότε τα είδε… ολόδροσα λουλούδια ανάμεσα σε ολόλευκα μεγάλα βότσαλα…

>

Έντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στην κοινωνία της Ξάνθης η θανάτωση τριών άγριων αλόγων, σε ορεινή περιοχή της Σταυρούπολης και των Κομνηνών.
    Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ακόμη επίσημη κτηνιατρική γνωμάτευση για τα αίτια θανάτου, ούτε και καταγγελία προς τις αρχές, τόσο οι κάτοικοι της περιοχής όσο και ο προϊστάμενος της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Ξάνθης, Κώστας Γκαζίνος, βεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται για θάνατο που προκλήθηκε από φυσικά αίτια, αφού στα σημεία που βρέθηκαν τα τρία πτώματα των άγριων αλόγων εντοπίστηκαν και κάλυκες όπλων.
    Τα άλογα βρέθηκαν νεκρά στις παρυφές του Αχλαδόβουνου. Τα άγρια άλογα αυτή την εποχή κατεβαίνουν σε περιοχές με χαμηλότερο υψόμετρο από το συνηθισμένο, με αποτέλεσμα να έρχονται σε συχνότερη επαφή με ανθρώπους και διάφορες δραστηριότητές τους.
    Ο προϊστάμενος της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας, που βρέθηκε στον τόπο όπου θανατωθήκαν τα άλογα και διενήργησε νεκροψία, κάνει λόγο για εγκληματική ενέργεια.
    Ο κ. Γκαζίνος σημείωσε ότι τα τρία άλογα βρέθηκαν πυροβολημένα, ενώ ένα ακόμα βρέθηκε νεκρό αλλά πιθανόν από επιπλοκές στη διαδικασία του τοκετού. Για τα άλογα που πυροβολήθηκαν ο κ. Γκαζίνος τόνισε ότι ήταν «τρία πτώματα των οποίων οι κοιλιακοί χώροι ανοίχτηκαν από τα σκυλιά της περιοχής. Έλειπαν τα σπλάχνα από μέσα. Δεν υπήρχε εμφανές σημάδι ότι υπήρχε νόσημα. Το μόνο που διαπίστωσα ήταν οι πυροβολισμοί στην περιοχή της κεφαλής και του τραχήλου με αρκετές οπές από τα βλήματα του όπλου. Πιθανώς, αυτά τα κοπάδια αλόγων ίσως έκαναν ζημιές σε κάποια καλλιέργεια με αποτέλεσμα ορισμένοι ασυνείδητοι να τα σκότωσαν».
    Ο προϊστάμενος της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας εμφανίζεται απόλυτα βέβαιος πως πρόκειται για εγκληματική ενέργεια. «Έχουν πυροβοληθεί αυτά τα ζώα», επισημαίνει, «ξεπερνάει τα ανθρώπινα όρια αυτή η πράξη και φτάνει στο κτηνώδες ένστικτο. Υπάρχει νομοθεσία για την προστασία των άγριων ζώων, την άγρια πανίδα και χλωρίδα, ενώ αποδίδονται οι ανάλογες ποινικές ευθύνες. Εξάλλου, στην ορεινή περιοχή υπάρχουν κάτοικοι που ζητούν αποζημίωση για τις ζημιές που προκαλούν τα άγρια άλογα στις καλλιέργειές τους».

(του Β. Λωλίδη)

>

Τινάζουν με χάρη τη χαίτη τους και καλπάζουν περήφανα, τραβώντας βλέμματα θαυμασμού για τα μικροκαμωμένα, μυώδη, σώματά τους. Η Λινδία, η Αθηνά, ο Φοίβος, ο Αίθωνας, η Μαρίνα, ο Κουτσούτης και ο Διαγόρας είναι τα τελευταία αλογάκια της φυλής Ρόδου, που παλεύουν να επιβιώσουν για να διατηρήσουν το

αυτόχθονο γενετικό τους υλικό. Ήδη, ο Σύλλογος Προστασίας του μικρόσωμου αλόγου της Ρόδου, «Φαέθων», έχει κάνει αίτηση στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, για αναγνώριση της φυλής αλλά, σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου, Νικόλαο Ψαρά, αυτό δεν κατέστη δυνατό, καθώς απαιτούνται τουλάχιστον 20 ζώα για να αναγνωρισθεί μια φυλή.

    «Υποβάλαμε στο υπουργείο μελέτη, που συνέταξαν, για λογαριασμό του συλλόγου μας, οι Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου, κτηνίατρος, ειδικευθείς στην αναπαραγωγή του ίππου και ο Νικόλαος Κωστάρας, ιππολόγος, εκτιμώντας ότι τα μικρόσωμα άλογα που φιλοξενούμε, αποτελούν ξεχωριστή φυλή ίππου, διότι έχουν κοινή καταγωγή και συγκεκριμένα μορφολογικά (φαινοτυπικά) χαρακτηριστικά, με τα οποία διαφοροποιούνται από το σύνολο των ζώων του είδους ‘Equus cabalus’. Έχουν, δηλαδή, αυτόχθονο γενετικό υλικό, διότι δημιουργήθηκαν στον ελλαδικό χώρο, χωρίς την ουσιαστική επέμβαση της γενετικής επιστήμης», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ.Ψαράς.

    Όπως προσθέτει, στην αίτηση προς το υπουργείο ζήτησαν να αναγνωρισθεί η συγκεκριμένη φυλή και στη συνέχεια να καταταχθεί στην κατηγορία «κατάσταση εξαφάνισης», λόγω περιορισμένου αριθμού των θηλυκών και αρσενικών ατόμων.

    Ο «Φαέθων», από το 2001 ασχολείται με τη διάσωση και διατήρηση της σπάνιας φυλής ίππου της Ρόδου, τηρώντας μάλιστα και γενεαλογικό βιβλίο. Τα 7 εναπομείναντα αλογάκια, που ζούσαν στα βουνά της Αρχαγγέλου, στη Ρόδο, βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε σύγχρονες σταβλικές εγκαταστάσεις, ενώ υποβάλλονται σε γενετικές αναλύσεις (DNA tests) για λογαριασμό του συλλόγου από το Τμήμα Γενετικής Ανοσολογίας (Department of Immunogenetics) του βρετανικού ιδρύματος Animal Health Trust, που εδρεύει στο Newmarket της Αγγλίας.

    Επτά αλογάκια της Ρόδου ζητούν προστασία

    Ο πληθυσμός των αλόγων της φυλής Ρόδου αριθμεί μόνο επτά άτομα, εκ οποίων τέσσερα είναι αρσενικά και τρία θηλυκά. Σύμφωνα με τη μελέτη των Παπαϊωάννου και Κωστάρα, για πρώτη φορά το 1930 δημοσιεύεται ένα άρθρο, αποκλειστικά για το αλογάκι της Ρόδου, στον πρώτο τόμο του Δελτίου της Ζωολογίας, τον οποίο εξέδωσε η Ένωση Ζωολόγων Ιταλίας, με τίτλο «Σχετικά με το άλογο της Ρόδου» του συγγραφέως Alula Taibell.

    Στο άρθρο παρατίθενται τα σωματομετρικά στοιχεία ενός μικρόσωμου αρσενικού αλόγου της φυλής Ρόδου, το οποίο εισήγαγε στην Ιταλία και δώρισε στο ζωοτεχνικό πειραματικό σταθμό του Rovigo (Ρόβιγκο), ο καθηγητής Ghigi (Γίγκι).

    «Το αλογάκι αυτό εκτελεί αξιέπαινα τα καθήκοντά του. Πράο και ήρεμο, μολονότι επιβήτορας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποζύγιο για την έλξη αμαξιδίου ή κάρου. Είναι ανθεκτικό στον τριποδισμό, αν και δεν είναι ταχύ, στην έλξη εξασκεί μεγάλη δύναμη, αντέχοντας για αρκετές ώρες να έλκει ένα βάρος 10 δέκα στατήρων (ενός τόνου), σε επίπεδο, ομαλό δρόμο. Επίσης, είναι εξίσου δυνατό στη μεταφορά φορτίων στη ράχη του: μπορεί να μεταφέρει ένα αναβάτη, που ζυγίζει 65 κιλά και να καλπάσει για αρκετή ώρα, υπερπηδώντας εμπόδια ύψους 40 εκατοστών». Έτσι περιγράφει ο Taibell (Τάιμπελ), τα επιτεύγματα του αλόγου, προσθέτοντας ότι τα μικρόσωμα άλογα της ροδιακής φυλής είναι καλύτερα προσαρμοσμένα στο νησιωτικό φυσικό περιβάλλον τους και γι’ αυτό εκτρέφονται από τους κατοίκους του νησιού.

    «Είναι ικανότατα στην αναρρίχηση των δύσβατων και απόκρημνων μονοπατιών της Ρόδου, όπου είναι αδύνατη η ανάβαση ενός αλόγου μεσαίου αναστήματος. Εξαιτίας αυτής της ικανότητας, που έχει οικονομική σημασία, οι κάτοικοι της νήσου, κατά πάσα πιθανότητα επέλεξαν τη μικρόσωμη, αλλά ρωμαλέα αυτή φυλή, για την ορεινή ενδοχώρα», υπογραμμίζει.

    Ο Taibell καταλήγει στην παρατήρηση ότι στο προσεχές μέλλον, λόγω της αλλαγής των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων, ενδέχεται η φυλή αυτή να μην είναι πλέον χρήσιμη και ότι πρέπει το κράτος να λάβει μέτρα για τη διατήρησή της. Όντως, έξι χρόνια μετά, σε άρθρο του Colombi P.G. (Κολόμπι), με τίτλο «Τα αλογάκια της Ρόδου», αναφέρεται ότι οι ιταλικές αρχές προέβησαν την εποχή εκείνη σ’ ένα πρόγραμμα διάσωσης της φυλής ίππου της Ρόδου, δεδομένου ότι οι κάτοικοι του νησιού έπαυσαν να χρησιμοποιούν τα αλογάκια της φυλής αυτής στις καθημερινές τους ασχολίες, λόγω της επέκτασης του οδικού δικτύου και των μηχανοκίνητων οχημάτων.

    Τα αλογάκια της φυλής Ρόδου χρησιμοποιούνταν πλέον μόνο στις ετήσιες ιπποδρομίες του νησιού, όπου λάβαιναν μέρος τόσο οι ντόπιοι ιππείς όσο και Ιταλοί άποικοι.

    Συστηματική μελέτη από το 1995

    Η πρώτη εκτενής και συστηματική μελέτη των αλόγων της φυλής Ρόδου έγινε περίπου μία εικοσαετία αργότερα, το 1995, από τη βιολόγο Παρασκευή Μάρκου-Hecht, με τη χορηγία του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχαγγέλου Ρόδου «Ο Αίθωνας».

    Τα αλογάκια διαβιούσαν τότε μόνο στα βουνά Κουρέπης, Κουτσούτης και Στρογγυλό, πέριξ της κωμόπολης Αρχαγγέλου, σε ημιάγρια κατάσταση.

    Η εξάρτηση των ντόπιων από τα αλογάκια μειώθηκε μετά τη δεκαετία του ΄50, λόγω της εκμηχάνισης της γεωργίας, με αποτέλεσμα να αφεθούν αδέσποτα τα ζώα στα γύρω βουνά, ενώ κάποιοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι εξόντωσαν με τα τουφέκια τους πολλά από τα αδέσποτα αλογάκια, που κατέστρεφαν τις καλλιέργειές τους και έτρωγαν τη λιγοστή χλόη των βοσκοτόπων τους.

    Όσον αφορά τον αριθμό τους, σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων, τα αλογάκια υπερέβαιναν τα εκατό προπολεμικά, αλλά ο αριθμός μειώθηκε δραματικά έκτοτε.

    Ο Σύλλογος «Φαέθων» προσπάθησε να διασώσει τη σπάνια αυτή φυλή, κατασκευάζοντας ένα σύγχρονο καταφύγιο, με στάβλους, ταΐστρες και ποτίστρες, αποθήκες ζωοτροφών, περιφραγμένους χώρους εκτόνωσης, δεξαμενή συλλογής υδάτων και έκταση, όπου καλλιεργούνται κτηνοτροφικά φυτά.

    Επίσης, ανέδειξε τα αλογάκια σε πόλο τουριστικής έλξης, αναθερμαίνοντας την τοπική οικονομία και βοηθώντας ώστε να γίνουν αποδεκτά από την τοπική κοινωνία ως στοιχείο της πολιτισμικής της κληρονομιάς.

    Δημιούργησε κι ένα χώρο υποδοχής επισκεπτών, στον οποίο προσέρχονται κάθε χρόνο οι μαθητές της Ρόδου και της υπόλοιπης Ελλάδας για να γνωρίσουν τα αλογάκια και να ευαισθητοποιηθούν για τη διάσωσή τους.

(της Ν. Καραθάνου)

 Η Ρενάτα στόχευσε με χάρη, κρατώντας γερά το τόξο της, πάνω στο άλογό της, ενώ οι παριστάμενοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.

     Μια εικόνα άλλης … εποχής, περίμενε, το πρωί, τους επισκέπτες της ΔΕΘ, που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν επίδειξη έφιππης τοξοβολίας, σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο, στο πλάι του περιπτέρου 15.
     Η 27χρονη Ρενάτα Σούλη, μέλος της Ελληνικής Εφιπποτοξοτικής Εταιρείας, η οποία διατηρεί την μοναδική ομάδα έφιππης τοξοβολίας στην Ελλάδα «Κένταυροι KASSAI», αν και αρχάρια η ίδια, κατάφερε να ισορροπήσει στο άλογο της, στοχεύοντας παράλληλα με το τόξο της.

         Τρία άλογα μεταφέρθηκαν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη για τις επιδείξεις, στο πλαίσιο των οποίων τέσσερις αναβάτες θα δίνουν μία «γεύση» της δεξιοτεχνίας τους στους επισκέπτες της ΔΕΘ, τρεις φορές καθημερινά και πέντε το Σαββατοκύριακο.
         Σημειώνεται ότι, σήμερα, παγκόσμιος πρωταθλητής στην έφιππη τοξοβολία είναι ο Ούγγρος Λάγιος Κασάι (Kassai Lajos) ο οποίος, με το φερώνυμο διεθνή οργανισμό «KASSAI», προωθεί την έφιππη τοξοβολία ως πολεμική τέχνη, κατασκευάζοντας ταυτοχρόνως, με ιστορική ακρίβεια, κατόπιν μελέτης αρχαιολογικών ευρημάτων, τα παραδοσιακά τόξα Kassai.