Archive for the ‘Ιστολογείν’ Category

…τα Χριστούγεννα μας

Posted: 21 Νοεμβρίου 2014 in Ιστολογείν

untitled (2)Κάπου, σε ένα σπίτι, εκεί γύρω από τη γειτονιά σου, ζει ένα κοριτσάκι. Το λένε Χριστιάννα. Το κοριτσάκι είχε την καλύτερη μαμά του κόσμου. Το φιλούσε και το κρατούσε αγκαλιά, σχεδόν όλη μέρα όταν ήταν μικρό.

Έπαιζε μαζί του με τις κούκλες του και του (περισσότερα…)

Advertisements

Είναι συνήθεια παλιά στα μέρη μου, αυτές τις μέρες, μαζί με την ευχή “Καλή Ανάσταση” να ζητάμε και συγχώρεση… έτσι είπα σήμερα πριν σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση –μιας και το Ευ αγωνίζεσθαι κλείνει λόγω Πάσχα- να ασχοληθώ και με τη “συγ(γ)νώμη”.
Συγγνώμη – μια λέξη 8 γράμματα. Κι όμως είναι τόσο δύσκολο να την προφέρουμε, να την αρθρώσουμε, να την εννοούμε πραγματικά όταν τη λέμε.
Πολλές φορές δεν μπορούμε να παραδεχτούμε το λάθος μας,

αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι κάνουμε λάθη, ότι πληγώνουμε τους άλλους κι εμείς κι όχι μόνο πληγωνόμαστε εμείς από αυτούς.

Σ’ άλλες πάλι περιπτώσεις αισθανόμαστε επιτακτικά την ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη. Για να απαλλαγούμε από τις τύψεις ή τις ενοχές μας, για να δείξουμε πως πραγματικά μετανιώσαμε, για να αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας.
Πολύ συχνά χρησιμοποιούμε δικαιολογίες είτε για να διώξουμε την ενοχή από πάνω μας είτε για να καλυτερέψουμε την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας. Σίγουρα καλύτερη όλων είναι αυτή η λέξη με τα 8 γράμματα, όμως μια συγγνώμη που δεν την εννοούμε, δεν τη πιστεύουμε και δεν τη νιώθουμε είναι χειρότερη απ’ οτιδήποτε άλλο…


Στα γιαπωνέζικα το “συγγνώμη” είναι συνώνυμο του “ευχαριστώ”…

Μια συγνώμη είναι ένα ευχαριστώ προς τον άνθρωπο που μας σκέφτεται, νοιάζεται και μας αγαπά…



Τη βλέπουμε συχνά να γράφεται με ένα γάμα, είναι όμως σωστό;

Η λέξη προέρχεται από το «συν + γνώμη» (συν + γιγνώσκω: έχω την ίδια γνώμη με κάποιον, αλλάζω γνώμη, μετανοώ). Το «ν» αφομοιώνεται από το «γ» που ακολουθεί και μετατρέπεται και αυτό σε «γ».

Επηρεαζόμενοι από την προφορά της, όπου το «γγ» ακούγεται ως ένα «γ», παραλείπουμε και στον γραπτό λόγο το ένα από τα δύο «γ». Έτσι όμως αλλοιώνουμε την προέλευση της λέξης αφού προέρχεται από το «συν + γνώμη» και όχι από το «συ + γνώμη». Επομένως, η σωστή γραφή είναι συγγνώμη.



συγγνώμη (η) (προφέρεται κ. συγνώμη) 1. (α) η έκφραση τής μετάνοιας κάποιου για λόγο ή πράξη του εις βάρος άλλου: σας ζητώ συγγνώμη για ό,τι είπα εναντίον σας || τι να την κάνω τη ~ σου; (β) η αποδοχή τής μετάνοιας (κάποιου) από το πρόσωπο που έχει θιγεί από λόγο ή πράξη του: δίνω τη ~ μου (συγχωρώ) συν. συγχώρεση 2. ΝΟΜ. η απόσβεση των νομικών συνεπειών παραπτώματος με σχετική άτυπη δήλωση αυτού που έχει προσβληθεί· ως επιφώνημα: συγγνώμη!) 3. για να εκφράσει κανείς τη μεταμέλειά -του: ~, δεν ήθελα να σε πληγώσω! || ~ για χθες· δεν έπρεπε να μιλήσω έτσι! || (επιτατ.) χίλια ~! 4. στην αρχή τού λόγου, ως ευγενική / διακριτική εισαγωγή σε αίτημα, ερώτημα, παράκληση κ.λπ.: ~ μπορώ να περάσω; / επαναλαμβάνετε; / να πω κάτι; || ~ αλλά θα πρέπει να σας διακόψω συν. (λαϊκ.) με το συπάθιο 5. (ειδικότ. + αλλά) (α) για την έκφραση ενστάσεως, διαφωνίας: ~, αλλά δεν έχεις δίκιο! || ~, αλλά αυτό που είδα δεν ήταν ένα απλό καβγαδάκι· μόνο μαχαίρια δεν τράβηξαν! (β) για να αρνηθεί ή να απορρίψει κανείς κάτι ευγενικά: ~, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το δώρο! || ~, αλλά προηγείται ο κύριος! 6. για να διορθώσει κανείς δικό του λάθος: Ο Μιχάλης είναι εδώ; ~, ο Μίλτος ήθελα να πω! || έχε μαζί σου και τη φωτογραφία, ~, την ταυτότητα σου 7. για τον ειρωνικό ή υποτιμητικό σχολιασμό τής αντίδρασης κάποιου σε αυτά που του είπαμε: Καλά, ~! Δεν ήξερα ότι σ’ ενοχλεί τόσο η αλήθεια! || ~, δεν ήξερες ότι θα αντιδράσει αρνητικά; Βλέπε σχόλιο λ. -γγ-, -γκ-.
[ΕΤΥΜ. αρχ., αρχική σημ. «συμπάθεια, επιείκεια», < συγγιγνώσκω «έχω την ίδια γνώμη, συμφωνώ – συγχωρώ, συμπονώ» (βλ. και γνώμη)].


συγγνώμη: προφορά. Κανονικά η προφορά τής λέξης είναι /siŋ-γnómi/ με το πρώτο γ να προφέρεται ως έρρινο μπροστά οπό το γ τον β’ συνθετικού τής λέξης (συν + γνώμη), όπως συμβαίνει σε παρόμοιες λέξεις (πβ. συγ-γραφέας, εγ-γενής, έγ-γάμος, βλ. -γγ-). Ωστόσο, λόγω τής κοινής χρήσεως τής λέξης και της γρήγορης εκφοράς της στον λόγο, το α’ έρρινο έχει την τάση να σιγάται στην προφορά (συ-γνώμη), ιδίως στην «αμελή» λεγόμενη άρθρωση. Σε αυτό συντείνει και το δυσπρόφερτο συμφωνικό σύμπλεγμα που ακολουθεί μετά το α’ έρρινο, έτσι που να γεννάται και ένα είδος ανομοίωσης των αλλεπαλλήλων ερρίνων συμφώνων (/ŋγn/ > /γn/). Πάντως, όπως κι αν προφέρεται η λ., πρέπει να γράφεται πάντοτε ως συγγνώμη (με δύο -γ). Όσα ελέχθησαν για το συγγνώμη ισχύουν και για το συγχωρώ / συχωρώ όπου το /ŋx/ απλοποιείται σε /x/.
Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας, Γεωργίου Μπαμπινιώτη


Η συγνώμη κάνει δυνατούς τους αδύναμους. Η συγνώμη κάνει θαρραλέους τους δειλούς. Η συγνώμη κάνει σοφούς τους αδαείς. Η συγνώμη κάνει ευτυχισμένους τους θρηνούντες. Ας την αφήσουμε να μας φέρει αρμονία και ειρήνη μέσα μας και με τους ανθρώπους γύρω μας.

Η συγνώμη είναι η ηρεμία του νου. Ο νους που δε συγχωρεί είναι γεμάτος και δεν αφήνει χώρο στην αγάπη.

Μέσω της συγνώμης μας επανέρχεται στη μνήμη μας η αλήθεια για τον εαυτό μας. Επομένως μέσα στη συγνώμη μας βρίσκεται η σωτηρία μας.

Ο ιερότερος απ΄όλους τους τόπους της γης είναι εκείνος όπου ένα παλιό μίσος μετατρέπεται σε τωρινή αγάπη και ένας πόνος γίνεται χαρά, και η συγνώμη είναι το κλειδί προς τη ευτυχία.




Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

ραντεβού σε λίγες μέρες….

Να ζητήσω μια συγνώμη από τα παιδιά μου – από τα παιδιά όλου του κόσμου για τον κόσμο που τους αφήνουμε… Να είναι πάντα γερά, γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα μας…
Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά
κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς
ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μιά ιστορία
πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σα γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ
τα άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου΄χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα
ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ΄τα κουρέλια του φαινότανε οι πληγές
κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
το όνειρο που φεύγει την τρομάζει
να αναζητάει μιά χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
πες μας πάλι τί ζητάς

Ο Φίλιπ Μπρούκς έλεγε, πως η μοναδική υπηρεσία που το παρελθόν μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο είναι να τον βοηθήσει να προχωρήσει στο μέλλον. Δυστυχώς για μας τους Έλληνες, το μέλλον διαγράφεται ζοφερό, οπότε δεν είναι κακό να δούμε κάποια πράγματα από το παρελθόν και να τα συγκρίνουμε με τα τωρινά…

Ας μην ξεχνάμε πάντως πως:

Το χθες έχει τη θέση του στη ζωή μας, αλλά δεν μπορούμε να ζούμε στο Χθες.
Αν πέσουμε σε τέτοιο λάθος, ο κόσμος θα μας προσπεράσει και θα μας ξεχάσει.

Δείτε τις φωτογραφίες!

past_future1

past_future1_1

past_future2

past_future3past_future4past_future5past_future6

Ευ αγωνίζεσθαι

Το Ευ αγωνίζεσθαι σας εύχεται Καλές γιορτές! Παράλληλα σας δίνουμε τις παρακάτω συμβουλές για να κάνετε ευτυχισμένη/ο την/τον σύντροφό σας!

Δεν είναι δύσκολο να κάνετε μια γυναίκα ευτυχισμένη. Ο άντρας πρέπει μόνο να είναι:
1. Φίλος
2. Σύντροφος
3. Εραστής
4. Αδελφός
5. Πατέρας
6. Κυρίαρχος………

7. Μάγειρας
8. Ηλεκτρολόγος
9. Ξυλουργός
10. Υδραυλικός
11. Μηχανικός
12. Διακοσμητής
13. Στυλίστας
  14. Σεξολόγος
15. Γυναικολόγος
16. Ψυχολόγος
17. Να εξαφανίζει τα έντομα
18. Ψυχίατρος
19. Θεραπευτής
20. Καλός ακροατής
21. Οργανωτικός
22. Καλός πατέρας
23. Πολύ καθαρός
24. Συμπονετικός
  25. Αθλητικός
26. Θερμός
27. Προσεκτικός
28. Γενναίος
29. Έξυπνος
30. Αστείος
31. Δημιουργικός
32. Τρυφερός
33. Δυνατός
34. Συγκαταβατικός
35. Ανεκτικός
36. Συνετός
37. Φιλόδοξος
38. Ικανός
  39. Θαρραλέος
40. Αποφασιστικός
41. Αληθινός
42. Αξιόπιστος
43. Παθιασμένος
44. Ελεήμων

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΧΝΑ:

45. Να της κάνει τακτικά κομπλιμέντα
46. Να  αγαπάει τα ψώνια
47. Να είναι έντιμος
48.
Να είναι πολύ πλούσιος
  49. Να μην την καταπιέζει
50.
Να μην κοιτάζει άλλες
ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ:

51. Να την προσέχει πολύ, χωρίς να περιμένει ανάλογη προσοχή
52.
Να της δίνει χρόνο, ειδικά χρόνο για τον εαυτό της
53.
Να της δίνει χώρο, χωρίς ποτέ να ανησυχεί πού πηγαίνει
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:

54. Να μην ξεχνάει ποτέ:
* γενέθλια
* επετείους
* το πρόγραμμά της

 

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ


1. Αφήστε τον ήσυχο

 

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!

Γιώργη στο ξανάπα και τελικά δεν κατάφερες να με εκπλήξεις: Εζυγίσθεις, εμετρήθεις και ευρέθεις ελλιπής! Τώρα ΠΩΣ κατάφερες ΕΣΥ, ανακοινώνοντας ένα δημοψήφισμα να κλονίσεις ολόκληρο το δυτικοευρωπαϊκό καπιταλιστικό σύστημα είναι άξιο επισταμένης μελέτης… Αν ζούσε σήμερα κάπου ανάμεσά μας ο Αίσωπος, θα είχε γράψει ένα σωρό μύθους για την Ελλάδα μας. Θα σε κοιτούσε και θα ξεκινούσε….

“…ήταν μια φορά οι κάτοικοι μιας πολυκατοικίας που συνεχώς μαλώνανε, γιατί τα παιδιά των ρετιρέ, έχοντας κακούς τρόπους όλο παίζανε με τα σπίρτα. «Θα μας κάψετε…” φωνάζανε οι κάτοικοι του υπογείου, του ισογείου και των πρώτων ορόφων. Οι γονείς των ρετιρέ δεν καταδεχότανε να μιλήσουν με τους αποκάτω και έχοντας ασφαλίσει σε περίπτωση πυρός τα υπάρχοντά τους αφήνανε τα παιδιά τους να παίζουν με τα σπίρτα…

Τους αγοράσανε μάλιστα και οινόπνευμα και σπίρτα μεγάλα από εκείνα που ανάβουν το τζάκι…

Μέχρι που έγινε το κακό. Η πολυκατοικία πήρε φωτιά. Όλοι τρέχανε να σωθούν. Οι πλούσιοι μη μπορώντας να κατεβούν από τους πάνω ορόφους φώναζαν στους αποκάτω να φέρουν νερό και να σβήσουν τη φωτιά. Κι εκείνοι, φιλότιμοι καθώς ήτανε δεν κοιτούσαν να σώσουν τα υπάρχοντά τους αλλά ριχθήκανε με τα μούτρα να σώσουν τις ανθρώπινες ψυχές που καιγότανε. Και τους σώσανε. Τους βγάλανε. Αλλά η πολυκατοικία καιγότανε…

…Οι κάτοικοι των ρετιρέ έχοντας εξασφαλισμένη την αποζημίωση –πυρός- από τις ασφαλιστικές εταιρίες κοιτούσανε στωικά τις προσπάθειες των υπολοίπων να σβήσουν τη φωτιά. Δεν τους δώσανε κανένα χέρι βοήθειας. Ξεχάσανε μάλιστα πως μέχρι πριν από λίγο, εκείνοι τους σώσανε τη ζωή. Η πολυκατοικία καταστράφηκε ολοσχερώς…

…ένα μαυρισμένο κουφάρι, γεμάτο αναθυμιάσεις ήταν πια η πολυκατοικία…. Άνθρωποι – πρώην ένοικοι απογοητευμένοι. Είχαν πάρει δάνεια, είχαν χρεωθεί για να αγοράσουν ένα διαμερισματάκι στα “χαμηλά”. Τα παιδιά των ρετιρέ τους έσβησαν το χαμόγελο από τα χείλη…

Ήρθε μια εταιρία και τους πρότεινε να ξαναχτίσει την πολυκατοικία, αλλά ο καθένας θα έπαιρνε πίσω ένα διαμέρισμα με έκταση ακριβώς την μισή του αρχικού του. Οι “ρετιρέ” δεν είχαν πρόβλημα. Με την αποζημίωση είχαν αγοράσει αλλού διαμέρισμα και τους περισσέψανε και χρήματα. Και οι ένοικοι ξαναμαλώνανε ζητώντας να τιμωρηθούν οι εμπρηστές. Μη βρίσκοντας άκρη και μην έχοντας που να βάλουν το κεφάλι τους –μήνες τώρα κοιμότανε σε συγγενικά σπίτια ή σε πάρκα κι αυτοκίνητα- άκουσαν την αντιπρόταση από τους “ρετιρέ”: “αφού για να προχωρήσει η εταιρία θα πρέπει να υπογράψουμε όλοι τότε θα πάμε σε δημοψήφισμα. Ή δεχόμαστε ότι λέει η εταιρία (παίρνετε το μισό διαμέρισμα) ή εμείς δεν υπογράφουμε και μένετε στο βρόντο!”

…κανείς δεν έμαθε τι αποφασίσανε οι ένοικοι. Το σίγουρο είναι ότι αν ξαναβλέπανε ρετιρέ-παιδιά να παίζουν με τη φωτιά μπορεί και να σκεφτότανε καλύτερα το πως θα ενεργούσανε…

Συμπέρασμα; Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα… “

 

Αλλά επειδή Γιώργη μου, δεν είμαστε τόσο κουτοί όσο νομίζεις, άσχετα αν τελειώσαμε Ελληνικό Πανεπιστήμιο κι όχι Αμερικάνικο όπως εσύ κι επειδή από μικρούς μας τη δίνανε τα παιδιά-σωτήρες των ρετιρέ ΚΡΥΨΟΥ! Εσύ και οι όμοιοί σου! Κι εσύ Αντωνάκη! Τα ίδια θα μας πουλήσεις κι εσύ με διαφορετικό περιτύλιγμα ίσως.  Δεν μας πείθεται. Δεν θέλουμε τους εμπρηστές μας να μας το παίζουν τώρα “μωρές παρθένες” και πυροσβέστες. Ουστ!

Γιάννης “Ευ αγωνίζεσθαι”

Το Ευ αγωνίζεσθαι κατεβάζει ρολά για λίγες μέρες και πάει θάλασσα!

Θα χλιμιντρίζω πλάι στο κύμα!

Μην ανησυχείτε όμως! Σας έχω το καλύτερο δώρο των διακοπών. Έναν οδηγό για να καταλάβετε τις γυναίκες…

 

 

Διατίθεται σε όλα τα Βιβλιοπωλεία

 

Ένας καινούριος οδηγός!

(δείτε τον πιο κάτω)

 

 

“Πώς να καταλάβετε τις γυναίκες”

                

                       

 

book

 

Τα λέμε…

>

Είναι συνήθεια παλιά στα μέρη μου, αυτές τις μέρες,  μαζί με την ευχή “Καλή Ανάσταση” να ζητάμε και συγχώρεση… έτσι είπα σήμερα πριν σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση –μιας και το Ευ αγωνίζεσθαι κλείνει λόγω Πάσχα- να ασχοληθώ και με τη “συγ(γ)νώμη”.

Συγγνώμη – μια λέξη 8 γράμματα. Κι όμως είναι τόσο δύσκολο να την προφέρουμε, να την αρθρώσουμε, να την εννοούμε πραγματικά όταν τη λέμε.
Πολλές φορές δεν μπορούμε να παραδεχτούμε το λάθος μας, αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι κάνουμε λάθη, ότι πληγώνουμε τους άλλους κι εμείς κι όχι μόνο πληγωνόμαστε εμείς από αυτούς.

Σ’ άλλες πάλι περιπτώσεις αισθανόμαστε επιτακτικά την ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη. Για να απαλλαγούμε από τις τύψεις ή τις ενοχές μας, για να δείξουμε πως πραγματικά μετανιώσαμε, για να αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας.
Πολύ συχνά χρησιμοποιούμε δικαιολογίες είτε για να διώξουμε την ενοχή από πάνω μας είτε για να καλυτερέψουμε την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας. Σίγουρα καλύτερη όλων είναι αυτή η λέξη με τα 8 γράμματα, όμως μια συγγνώμη που δεν την εννοούμε, δεν τη πιστεύουμε και δεν τη νιώθουμε είναι χειρότερη απ’ οτιδήποτε άλλο…

Στα γιαπωνέζικα το “συγγνώμη” είναι συνώνυμο του “ευχαριστώ”…

Μια συγνώμη είναι ένα ευχαριστώ προς τον άνθρωπο που μας σκέφτεται, νοιάζεται και μας αγαπά…

 

Τη βλέπουμε συχνά να γράφεται με ένα γάμα, είναι όμως σωστό;

Η λέξη προέρχεται από το «συν + γνώμη» (συν + γιγνώσκω: έχω την ίδια γνώμη με κάποιον, αλλάζω γνώμη, μετανοώ). Το «ν» αφομοιώνεται από το «γ» που ακολουθεί και μετατρέπεται και αυτό σε «γ».

Επηρεαζόμενοι από την προφορά της, όπου το «γγ» ακούγεται ως ένα «γ», παραλείπουμε και στον γραπτό λόγο το ένα από τα δύο «γ». Έτσι όμως αλλοιώνουμε την προέλευση της λέξης αφού προέρχεται από το «συν + γνώμη» και όχι από το «συ + γνώμη». Επομένως, η σωστή γραφή είναι συγγνώμη.

συγγνώμη (η) (προφέρεται κ. συγνώμη) 1. (α) η έκφραση τής μετάνοιας κάποιου για λόγο ή πράξη του εις βάρος άλλου: σας ζητώ συγγνώμη για ό,τι είπα εναντίον σας || τι να την κάνω τη ~ σου; (β) η αποδοχή τής μετάνοιας (κάποιου) από το πρόσωπο που έχει θιγεί από λόγο ή πράξη του: δίνω τη ~ μου (συγχωρώ) συν. συγχώρεση 2. ΝΟΜ. η απόσβεση των νομικών συνεπειών παραπτώματος με σχετική άτυπη δήλωση αυτού που έχει προσβληθεί· ως επιφώνημα: συγγνώμη!) 3. για να εκφράσει κανείς τη μεταμέλειά -του: ~, δεν ήθελα να σε πληγώσω! || ~ για χθες· δεν έπρεπε να μιλήσω έτσι! || (επιτατ.) χίλια ~! 4. στην αρχή τού λόγου, ως ευγενική / διακριτική εισαγωγή σε αίτημα, ερώτημα, παράκληση κ.λπ.: ~ μπορώ να περάσω; / επαναλαμβάνετε; / να πω κάτι; || ~ αλλά θα πρέπει να σας διακόψω συν. (λαϊκ.) με το συπάθιο 5. (ειδικότ. + αλλά) (α) για την έκφραση ενστάσεως, διαφωνίας: ~, αλλά δεν έχεις δίκιο! || ~, αλλά αυτό που είδα δεν ήταν ένα απλό καβγαδάκι· μόνο μαχαίρια δεν τράβηξαν! (β) για να αρνηθεί ή να απορρίψει κανείς κάτι ευγενικά: ~, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το δώρο! || ~, αλλά προηγείται ο κύριος! 6. για να διορθώσει κανείς δικό του λάθος: Ο Μιχάλης είναι εδώ; ~, ο Μίλτος ήθελα να πω! || έχε μαζί σου και τη φωτογραφία, ~, την ταυτότητα σου 7. για τον ειρωνικό ή υποτιμητικό σχολιασμό τής αντίδρασης κάποιου σε αυτά που του είπαμε: Καλά, ~! Δεν ήξερα ότι σ’ ενοχλεί τόσο η αλήθεια! || ~, δεν ήξερες ότι θα αντιδράσει αρνητικά; Βλέπε σχόλιο λ. -γγ-, -γκ-.
[ΕΤΥΜ. αρχ., αρχική σημ. «συμπάθεια, επιείκεια», < συγγιγνώσκω «έχω την ίδια γνώμη, συμφωνώ – συγχωρώ, συμπονώ» (βλ. και γνώμη)].

συγγνώμη: προφορά. Κανονικά η προφορά τής λέξης είναι /siŋ-γnómi/ με το πρώτο γ να προφέρεται ως έρρινο μπροστά οπό το γ τον β’ συνθετικού τής λέξης (συν + γνώμη), όπως συμβαίνει σε παρόμοιες λέξεις (πβ. συγ-γραφέας, εγ-γενής, έγ-γάμος, βλ. -γγ-). Ωστόσο, λόγω τής κοινής χρήσεως τής λέξης και της γρήγορης εκφοράς της στον λόγο, το α’ έρρινο έχει την τάση να σιγάται στην προφορά (συ-γνώμη), ιδίως στην «αμελή» λεγόμενη άρθρωση. Σε αυτό συντείνει και το δυσπρόφερτο συμφωνικό σύμπλεγμα που ακολουθεί μετά το α’ έρρινο, έτσι που να γεννάται και ένα είδος ανομοίωσης των αλλεπαλλήλων ερρίνων συμφώνων (/ŋγn/ > /γn/). Πάντως, όπως κι αν προφέρεται η λ., πρέπει να γράφεται πάντοτε ως συγγνώμη (με δύο -γ). Όσα ελέχθησαν για το συγγνώμη ισχύουν και για το συγχωρώ / συχωρώ όπου το /ŋx/ απλοποιείται σε /x/.
Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας, Γεωργίου Μπαμπινιώτη

Η συγνώμη κάνει δυνατούς τους αδύναμους. Η συγνώμη κάνει θαρραλέους τους δειλούς. Η συγνώμη κάνει σοφούς τους αδαείς. Η συγνώμη κάνει ευτυχισμένους τους θρηνούντες. Ας την αφήσουμε να μας φέρει αρμονία και ειρήνη μέσα μας και με τους ανθρώπους γύρω μας.

Η συγνώμη είναι η ηρεμία του νου. Ο νους που δε συγχωρεί είναι γεμάτος και δεν αφήνει χώρο στην αγάπη.

Μέσω της συγνώμης μας επανέρχεται στη μνήμη μας η αλήθεια για τον εαυτό μας. Επομένως μέσα στη συγνώμη μας βρίσκεται η σωτηρία μας.

Ο ιερότερος απ΄όλους τους τόπους της γης είναι εκείνος όπου ένα παλιό μίσος μετατρέπεται σε τωρινή αγάπη και ένας πόνος γίνεται χαρά, και η συγνώμη είναι το κλειδί προς τη ευτυχία.

 

 

Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

ραντεβού σε λίγες μέρες….

 

Να ζητήσω μια συγνώμη από τα παιδιά μου – από τα παιδιά όλου του κόσμου για τον κόσμο που τους αφήνουμε… Να είναι πάντα γερά, γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα μας…

Καλό Πάσχα από το Ευ αγωνίζεσθαι. Τα λέμε σε λίγες μέρες… Μην με ξεχάσετε(σεις)!!!!

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα